பிரயாண அனுபவங்கள் – 2

சென்ற பிரயாண அனுபவத்திலிருந்து சற்றே மாறுபட்டு இந்த முறை நானும் அப்பொழுது இரண்டரை வயதான ரோஷ்ணியும் கோவைக்கு தனித்து செல்ல வேண்டிய சூழல். இந்த பயணம் 2007-ல் நடந்தது. இறுதி நேரத்தில் பயணச்சீட்டு வாங்கச் சென்றதால் வழக்கமாக செல்லும் தமிழ்நாடு விரைவு வண்டியிலோ, அல்லது நேரிடையாக கோவைக்கு செல்லும், கேரளா எக்ஸ்பிரஸ் போன்றவற்றிலோ இடம் கிடைக்காமல் புதிதாக கொங்கு விரைவு வண்டியில் பயணப்பட்டோம்.

அப்பொழுது கிறிஸ்துமஸ் நேரம் ஆகையால் கடுங்குளிராக இருந்தது. இந்த கொங்கு விரைவு வண்டி வேறு வழியாக அதாவது செகந்திராபாத், பெங்களூர், சேலம் வழியாக கோவையை சென்றடையும் என்று தெரிந்தது. சுற்று தான். ஆனால் வேறு வழியில்லை.  காலை தில்லியில் இருந்து புறப்பட்டால் அந்த நாள் முழுவதும், மறு நாள்  முழுவதும் பயணித்து அதற்கடுத்த நாளான மூன்றாம் நாள் காலை 10 மணியளவில் கோவையை சென்றடையும்.

பயணம் ஆரம்பித்தது. எங்களுடன் வந்த அனைவரும் நேபாளிகள். அவர்களது முகமே கண்களுக்கு கீழேயும், முகம்,கை,கால்கள் என சுருக்கத்துடன் வித்தியாசமாக இருந்தனர். அவர்கள் பேசுவதும் வித்தியாசமாக இருந்தது. ரயில் புறப்பட்டு சிறிது நேரம் ஆனவுடன் அவர்கள் அமர்ந்த இடத்திலேயே கடவுளை  பிரார்த்தித்தனர்… எப்படித்  தெரியுமா? க்யாங்…க்யாங்…குயாங்… இப்படித்தான் என் காதுகளில் விழுந்தது. ஒரு வித மெட்டுடன் திரும்பத் திரும்ப இதே மாதிரி… எல்லோரும் பெங்களூரில் இறங்கி விடுவார்களாம்.

ரயில் புறப்பட்டது முதல் கோவையை சென்றடையும் வரை ரோஷ்ணி வேறு இப்பவே ரயிலை விட்டு இறங்கு. நாம் அப்பாவை பார்க்கலாம் என்று ஒரே படுத்தல். சமாளிப்பதும், வேறு வகையில் அவள் கவனத்தைத் திருப்பவும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன். அவள் யாருடனும் சட்டென்று பழகவும் மாட்டாள். என் மடியிலும், என்னிடம் ஒளிந்து கொண்டும் தான் வந்தாள்.

எங்கள் பக்கத்திலேயே சேலம் செல்லும் ஒரு தமிழர் வந்தார். மற்றொருவர் செகந்திராபாத்தில் இறங்கும் ஒரு தெலுங்கர். எங்கள் கோச்சில் உள்ள மற்ற அனைவருமே பெங்களூரில் இறங்கும் நேபாளிகள்.  என்னுடையது மேல் படுக்கை. குழந்தையுடன் ஏறுவதும், படுப்பதும் கடினம் என்பதால், அந்த தமிழர் தன்னுடைய கீழ் இருக்கையை எங்களுக்குத்  தந்தார். அவர் தன்னையும், தன் குடும்பத்தைப் பற்றியும் நிறைய பேசிக் கொண்டேயிருந்தார். நான் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாக இருக்க எண்ணி அவ்வளவாக பேசவில்லை. எந்த தகவலையும் சொல்லவில்லை. தண்ணீர் பாட்டில்கள் மட்டும் வாங்கித் தருமாறு ஒருமுறை சொன்னேன். அடுத்த நாள் மதியம் செகந்திராபாத்தில் அந்த தெலுங்கர் இறங்கி விட்டார்.

இந்த நேபாளிகள் எதுவும் சாப்பிடவேயில்லை. எடுத்துக் கொண்டும் வரவில்லை. ரயிலிலும் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. செகந்திராபாத்தில் சிறிது நேரம் ரயில் நின்றவுடன் சிலர் இறங்கி உளுந்துவடையும், டீயும் மட்டும் வாங்கி சாப்பிட்டனர். எப்படித்தான் சாப்பிடாமல் இருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை… அன்றைய இரவு 1.30 மணிக்கு ரயில் பெங்களூரை சென்றடைந்த போது நேபாளிகள் அனைவரும் இறங்கி விட்டனர். எங்கள் கோச்சை பார்த்தால் என்னையும் அந்த தமிழரையும் தவிர யாருமேயில்லை. எனக்கோ மனதுக்குள் பயம்…

பெங்களூரை விட்டு ரயில் புறப்பட்டவுடன் அந்த தமிழர் அடுத்த கோச்சுக்கு சென்று அங்கு இடம் ஏதேனும் காலியாக உள்ளதா என்று பார்த்து விட்டு வந்து, அங்கு இரண்டு, மூன்று படுக்கைகள் காலியாக உள்ளதாகவும், அங்குள்ளவர்கள் கோவைக்குத்  தான் செல்வதாகவும் சொன்னார். இங்கு தனியாக இருக்க வேண்டாம். நான் உங்க பெட்டிகளை எடுத்து வருகிறேன். நீங்க குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு வாங்க என்றார். எனக்கும் சரியெனப் பட்டது. ஆகையால் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ரோஷ்ணியை தூக்கிக் கொண்டு அவரின் பின்னே சென்றேன்.

அங்கிருந்தவர்களிடமும் வேண்டுமானால் நீங்களே விசாரித்துக் கொள்ளுங்கள் அவர்கள் கோவை வரை செல்கிறார்களா என்று, என்றார். நானும் பயத்துடன் இருந்ததால், இவர் சொல்வதை மட்டும் எப்படி நம்புவது என்று நினைத்து. அங்கு முழித்துக் கொண்டிருந்த சில பெண்மணிகளிடம் விசாரித்து விட்டு ஒரு இருக்கையில் ரோஷ்ணியை படுக்க வைத்து, பெட்டிகளையும், சங்கிலி போட்டு பூட்டி விட்டு படுத்து விட்டேன். அவர் பழைய கோச்சுக்கே சென்று விட்டார்.

மீண்டும் அதிகாலையில் வந்து என்னை எழுப்பி சேலம் வந்து விட்டதாகவும் தான் இறங்கப் போவதாகவும், கோவைக்கு சென்ற பின் தனக்கு தொலைபேசியில் தெரிவிக்குமாறு தன் எண்ணையும் தந்தார். நானும் அவருக்கு என் நன்றிகளை தெரிவித்தேன். காலை 7 மணிக்கு மேல் எல்லோரும் எழுந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர். ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அங்கிருந்த அனைவருமே பாதி வழியில் ஏறியவர்கள் தான். யாருமே தில்லியிலிருந்து வரவில்லை. என்னைப் பார்த்து எப்படிங்க மூன்று நாள் பிரயாணம் செய்து இவ்வளவு தூரத்திலிருந்து வருகிறீர்கள் என்று ஆச்சரியமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு வழியாக ரயில் கோவையை சென்றடைந்தது. இந்த பயணத்தில் நான் கற்றுக் கொண்டது…. யாரையுமே முழுதாக நம்பி விடக்கூடாது. அதே சமயம்  நாம் சந்தேகமாக நினைப்பவர்களும் நமக்கு உதவி செய்வார்கள். ஆகவே ஜாக்கிரதையாக இருப்பது நம் கையில் தான் இருக்கிறது. குழந்தைகளை எடுத்து செல்பவர்கள் அவர்களுக்கு தேவையான அளவு உடைகள், மருந்துகள் உணவு ஆகியவற்றை எடுத்து செல்வது நலம்.

கோவை வந்த பின் அந்த நண்பருக்கு தொலைபேசியில் தெரிவித்தேனா என்றால் இல்லை. காரணம் பயம் தான்…

மீண்டும் சந்திப்போம்,

ஆதி வெங்கட்.