Wednesday, April 27, 2011

இடப் பெயர்ச்சி – பகுதி 2


சென்ற பகுதியைப் படிக்க… 

வீடு மாறுவதற்கு முன்பாக எனக்கு அதிக கவலை ஏற்படுத்திய விஷயம்  பெண்ணிற்கு புதிய பள்ளியில் இடம் கிடைக்க வேண்டுமே என்பதுதான்.  இந்த வருடம் UKG யில் இருந்து முதல் வகுப்பு சென்றுள்ளாள் மகள்.  இப்போது மாற்றி வந்திருக்கும் பகுதியில் உள்ள சிறந்த பள்ளிகளில் சிலவற்றில் அவளை சேர்க்க இடம் கேட்டு  விண்ணப்பித்திருந்தோம். அதில் ஒரு பள்ளியில் ஏற்பட்ட அனுபவம். விண்ணப்ப படிவத்தின் விலை ரூ.500. படிவத்தினை பூர்த்தி செய்து கொடுத்த பின்னர் எழுத்துத் தேர்வுக்கான நாள் குறிப்பிட்டனர். தேர்வுக்கு சுமார் 200 குழந்தைகள் வந்திருந்தனர். ஒவ்வொரு குழந்தையின் பெற்றோரும் தன்னுடைய குழந்தைக்கு இந்த பள்ளியில் இடம் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில்  குழந்தைகளிடம் நன்றாக எழுத வேண்டும் என்றும் சக குழந்தையின் பெற்றோரிடம் உங்கள் குழந்தைக்கு அதை சொல்லிக் கொடுத்தீர்களா? இதை சொல்லிக் கொடுத்தீர்களா? என்றும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு வழியாக வரிசையாக தேர்வறைக்குள் அழைத்துச் சென்று இரண்டு மணிநேர காத்திருப்புக்கு பின் குழந்தைகளை வெளியே அனுப்பி விட்டு முடிவுகளை  பத்து நாட்களுக்கு பின் வெளியிடுவதாக தெரிவித்தனர். இந்த இரண்டு மணி நேர இடைவேளையில் நானும் என்னவரும் காதலர்கள் போல ஒரு வித ஐயத்தோடு அங்கு இருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எங்களைப் போலவே எல்லா பெற்றோரும். கேண்டீனில் ஐஸ்க்ரீம், சிப்ஸ் பாக்கெட்டுகள் விற்பனை அமோகமாக இருந்தது.

குறிப்பிட்ட நாளும் வந்தது. முடிவுகளை பார்த்தால்தேர்வு எழுதியதோ 200 குழந்தைகள். நேர்முகத் தேர்வுக்கு அழைத்திருப்பதோ 18 குழந்தைகளை .. அந்த 18-லும் எத்தனை பேருக்கு அட்மிஷன் கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை.  எங்கள் மகளுக்கும் கிடைக்க வில்லை. அட்மிஷன் கிடைக்கவில்லை என்று தெரிந்ததும், ”நான் நன்றாகத்தானேம்மா எழுதினேன். எதையும் விட வில்லையே?” என்று என் மகள் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள்குழந்தைகளுக்கு இந்த பள்ளிகளின் வியாபார தந்திரங்கள் எங்கே தெரியப் போகிறதுஇதை விட நல்ல பள்ளியில் உனக்கு இடம் கிடைக்கும் என்று சமாதானப்படுத்தினேன். அன்று தான் மகள் வளர்ந்து விட்டாள் என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். இரண்டு மூன்று அனுபவங்களுக்கு பின் ஒரு வழியாக ஒரு பள்ளியில் இடம் கிடைத்தது. எல்லாம் பணம் பண்ணுகிற வேலை! கல்வி வியாபாரமாகி வருவது வேதனையான உண்மை.

முன்பு இருந்த பகுதியில் 300 தமிழ் குடும்பங்கள் இருந்தன. பிள்ளையார் கோயிலும், விழாக்களும் இருந்தது. இந்த பகுதியிலும் நிறைய தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என என்னவர் சொன்னாலும், தெரிந்து கொள்ள நிறைய நாட்கள் ஆகும். முன்பு இருந்த வீட்டுக்கும் இப்போது இருக்கும் வீட்டுக்கும் ஒப்பிட்டுப்  பார்க்கையில் நிறை குறைகள் இருந்தாலும் இப்போது ஓரளவுக்கு செட்டிலாகி விட்டோம். இந்த வீட்டில் மன நிம்மதியும், உடல் ஆரோக்கியத்தையும் கடவுள் வழங்குவார் என்று எண்ணுகிறேன்!

வேறு ஒரு பகிர்வுடன்  மீண்டும் சந்திக்கிறேன்….

ஆதி.