Thursday, November 18, 2010

மழலைகளின் சுட்டித்தனங்கள்


ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மழலைகளின் சுட்டித்தனங்கள் வெகுவாக ரசிக்கவும், வியக்கவும், சிரிக்கவும் வைப்பதாகவே  இருக்கும். நமது மழலைப்பருவம் என்பது அலாதியான ஒன்று. கவலைகள், பயம் அற்றது. பல நேரங்களில் குழந்தைகளாகவே இருந்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் எல்லோர் மனதிலும் வந்து போயிருக்கும். 

எங்க வீட்டு சுட்டிக்கு ஒருநாள் காக்கா பானையிலிருந்து தண்ணீர் குடித்த கதையை விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன். ”காக்காவுக்கு பயங்கர தாகம் எடுத்ததாம், பக்கத்திலிருந்த ஒரு பானையில் கீழேயிருந்த தண்ணீரை குடிக்க அதனால் முடியவில்லையாம், அதனால் பானையில் சிறுசிறு கற்களை பொறுக்கிப் போட்டு தண்ணீர் மேலே வந்ததும் குடித்து விட்டு சென்றதாம் என்று கூறினேன். உடனே அவள்அம்மா, எதற்காக கற்களை பொறுக்கிப் போட வேண்டும். பானைக்குள் ஒரு குட்டி ஏணி போட்டு இறங்கி குடித்திருக்கலாமே என்றாளே பார்க்கலாம்!  நாமெல்லாம் சிறு வயதில் இப்படி எல்லாம் கேள்வி கேட்டிருப்போமா என்பது சந்தேகமே!

அப்பா, அம்மா, பாட்டி, தாத்தாக்கள் நமக்குக் கூறும் கதைகளை நாமெல்லாம் அப்படியே நம்பினோம். இப்பொழுது இருக்கும் குழந்தைகள் எப்படியெல்லாம்  யோசிக்கிறார்கள் என்று நினைத்து வியந்தேன்.

ஒருநாள் மாலை என் தோழியின் வீட்டுக்கு போயிருந்தபோது அவளின் குழந்தை அழுது கொண்டே இருந்தாள். என்னவென்று காரணம் புரியவில்லை. சிறிது நேரத்துக்கு முன்புதான் உணவளித்ததால், பசி அழுகையாகவும் இருக்க முடியாது. உடல்நிலையிலும் ஒன்றும் பிரச்சனையில்லை. பின் எதனால் என்று யோசிக்கும் போது சுமார் மாலை 4 மணியிலிருந்து அழுது கொண்டிருப்பதும் வெளியே போக செருப்பு போட்டுக் கொண்டு பால் தூக்கு (இங்கு பாலை எல்லோரும் தூக்கு பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு போய் வாங்கி வருவார்கள்) எடுத்துக் கொண்டு நிற்பதும் தெரிந்தது. தோழியிடம் விசாரித்த போது, தினமும் அவர் குழந்தையை அழைத்து சென்று பால் வாங்கி வருவாராம். அன்று பால் இருந்தபடியால் செல்லவில்லை. குழந்தை தினமும் வெளியே செல்லும் நேரம் வந்தும் செல்லாததால் அழுதுகொண்டே இருந்திருக்கிறாள். பின்பு சமாதானப்படுத்த தூக்குப் பாத்திரத்தை வெறுமனே எடுத்து கொண்டு குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டு சென்று வந்தவுடன் குழந்தை அழுகையை நிறுத்தி விட்டு சமர்த்தாக சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கினாள்.

இந்த கால குழந்தைகளின் சுட்டித்தனத்தை என்னவென்று சொல்வது.  இவர்களுக்கு பல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள நிறைய வாய்ப்புகள் இருப்பதும் காரணமாய் இருக்கலாம்

20 comments:

  1. :) நல்ல கேள்வி தான்.
    டைமுக்கு என் பையனும் அழுவான் ..
    இவங்களுக்கு பதில் சொல்ல நாம் தான் திணறிப்போகிறோம்.

    ReplyDelete
  2. வாங்க விக்னேஷ்வரி,
    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    வாங்க முத்துலெட்சுமி,
    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete
  3. இந்தக்கால குழந்தைகள் ரொம்பவே உஷாரு :-))

    ReplyDelete
  4. நல்ல பகிர்வு சகோதரி...

    குழந்தைகளின் குறும்புகளும் கேள்விகளும் என்றுமே ரசிக்கத்தக்கவை தான்...

    ReplyDelete
  5. ஏணி வெச்சாலும் இந்த காலபசங்க அறிவு நமக்கு எட்டாதுங்க

    ReplyDelete
  6. குழந்தைகள் உலகம் தனி உலகம் தான்.

    அவர்கள் நிறைய யோசிக்கிறார்கள்.
    அவர்களை ஏமாற்ற முடியாது.

    ReplyDelete
  7. வாங்க அமைதிச்சாரல்,

    முதல் வருகைக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    வாங்க வெறும்பய,

    முதல் வருகைக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    வாங்க அருண்பிரசாத்,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    வாங்க கோமதி அரசு அம்மா,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete
  8. குழந்தைகள் உலகத்தில் நாம் அப்படியே தொலைந்து போலாம்... ம்ம்ம்ம் அந்த உணர்விற்கு ஈடு இனையே இல்லை..


    //என்ன இருந்தாலும் கோவை கோவைதான். நம்ம ஊரு போல வருமா?//

    கோவை கோவை தான்...நானும் தில்லியில் 5 ஆண்டு இருந்துவிட்டு இப்பொ சமீபத்துல தான் கோவை வந்தேன்...

    ReplyDelete
  9. வாங்க மங்கை,

    முதல் வருகைக்கும், கருத்துக்கும் நன்றி. ஆஹா ! நம்மூரா நீங்க.

    ReplyDelete
  10. சில குழந்தைகள் கேள்வி கேட்டால், நாம் ஓட வேண்டியது தான்! நன்றாக யோசிக்கிறார்கள்.இவர்கள் பிறந்த உடன் கண் திறந்தால், கலர் டிவி. தெரிகிறது.
    நம் காலத்தில் ரேடியோ கூட இல்லை!

    ReplyDelete
  11. வாங்க ஆர் ஆர் ஆர் சார்,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete
  12. பதிவு நல்லா இருக்குங்க.இந்தக் கால குழந்தைங்க கிட்ட இருந்து நாம்தான் நிறைய கத்துக்க வேண்டி இருக்கு.

    ReplyDelete
  13. வாங்க ஜிஜி,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete
  14. இனி காக்கா கதைய உங்க பொண்ணு கோணத்துல மாத்தி சொல்லலாம் போலிருக்கே... ஹை...! குழந்தைகளை, குழந்தை தானே என சாதாரணமா எடை போட்டுட முடியாது!!

    ReplyDelete
  15. மாதரசியே,
    தாங்கள் கூறுவது நூறு விழுக்காடு உண்மையே. ஆனால் குழந்தை வளர்ப்பில் பெற்றோராகிய நாம் நமது கடமையை செய்தோமா என்று சுயபரிசோதனை செய்து கொள்வது நல்லது.முதல் சிசு வந்ததும் செல்லம் கொடுக்கிறோம்.தவறு செய்தாலும் கண்டிப்பதில்லை.அடுத்த வரவில் முதல் சிசு மறக்கப் படுகிறது. அது ஒதுக்கப் படுகிறோம் என்ற நினைவில், ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை, வெறுப்பை தனக்குள் வளர்த்துக்கொள்கிறது.இது, பிற்காலத்தில் எதிர் மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

    அடுத்தபடியாக, குழந்தைகளுக்காக நாம் நேரம் செலவழிக்கிறோமா என்றால் இல்லை புத்தக படிப்பும், பெற்றோரின் கண்டிபபுமே குழந்தைக்கு போதும் என நினைக்கிறோம். தன்னம்பிக்கை, பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை இவற்றை பெற்றோராகிய நாம் சொல்லிக்கொடுக்க நேரம் ஒதுக்குகிரோமா என்று சுய பரிசோதனை செய்து கொள்வது நலமே. வீட்டில் இப்படி என்றால், பள்ளியில் , ஆசிரியரின் ஏழை, பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு, முறையற்ற கண்டிப்பு. வீட்டிலும், பள்ளியிலும் ஒரே மாதிரியான சூழ் நிலையில் , தனக்கு யாரும் ஆதரவில்லை என்ற எண்ணமிட்டு ஒரு முடிவைத்தேடிக்கொள்கிறது. "பிள்ளை பெற்று விட்டால் போதுமா அதைப் பேணி வளர்க்க வேண்டும் தெரியுமா," என்ற பழைய பாடலை, பெற்றோர்களே, சற்று சிந்தியுங்கள். சிந்திக்க தூண்டியதுற்கு நன்றி.

    மந்தவெளி நடராஜன்.

    ReplyDelete
  16. வாங்க நிலா மகள்,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    வாங்க VK NATARAJAN அவர்களே,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete
  17. எதிர் வீட்டுக் குழந்தையிடம் “இன்னிக்கு ஸ்கூல் போகலியா.. வாசல்ல வேன் நிக்கிது’என்றேன் ஞாயிறன்று. அலட்டிக் கொள்ளாமல் சொன்னாள். ‘நான் அம்மா கூட ஸ்கூட்டில தான் போறேன்’ குழந்தைகள் இப்போதெல்லாம் அத்தனை சுலபமாய் ஏமாறுவதில்லை.

    ReplyDelete
  18. வாங்க ரிஷபன் சார்,

    வரவுக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி.

    ReplyDelete

படிச்சீங்களா! உங்கள் கருத்தினையும் சொல்லுங்களேன்…